Mediji i blogovi o razvojnim ciljevima

Moj prvi blog post u okviru velikog blog takmičenja na temu Milenijumskih ciljeva UN, razvoja, prevazilaženja siromaštva je ovde.

Malo sam se pozabavila time kako želim da pokrivam ovu temu i dala kratak osvrt na način na koji mediji u Srbiji pišu o stvarima koje za većinu novinara i urednika, pa ni publike, nisu preterano atraktivne, ali su neosporno bitne. Kao što reče jedan od predavača u Briselu (na svečanom otvaranju), potrebno je naći načina da se ono što je important i opiše kao interesting.

Serbia Hardcore: Pre i posle

Pisac i novinar Dušan Veličković (nekadašnji urednik magazina Evropa) dao je početkom godine, povodom izlaska iz štampe srpskog izdanja njegove knjige Serbia Hardcore, intervju listu Danas.

Meni je posebno zanimljiv deo u kome govori o medijima u Srbiji u vreme Miloševića i o promenama koje su se desile nakon toga. Prenosim jedan opširniji citat, pošto milsim da je precizno definisao stanje pre i posle:

Devedesetih godina mediji su bili na raskršću. Jedni su otkrivali nezavisnost, drugi su tonuli u propagandu i ratno huškanje. Jeste bilo i uzbudljivo i opasno, a sve je delovalo i nekako smisleno. I žurnalistička scena je bila dosta jasna. Postojali smo mi i postojali su oni. Ta faza se završila neuspehom, jer pojam nezavisnosti nikada do kraja nije bio definisan, što se posebno oseća danas kada i vlasnička struktura medija i interesi oglašivača postaju sve komplikovaniji. Danas kao da niko nije nezavisan, što i ne mora da bude tako loše, a u svakom slučaju bolje je od onog metiljavog principa nezavisnosti koji se svodi na odsustvo stava, odnosno na ideju da svakom mišljenju treba dati prostor, pa neka čitaoci procenjuju.

I, najvažnije:

Ono što je danas najkarakterističnije za medije jeste odsustvo ambicije da se dostigne vrhunski kvalitet. Kao da niko ne želi da napravi novine ili televiziju svetskog značaja i kvaliteta, da o Internet izdanjima i ne govorim. Dobro, finansijski razlozi se uvek mogu navesti kao ozbiljno opravdanje, ali ipak me čudi da su vrlo retki pokušaji da se okupi žurnalistička reprezentacija, koja bi stvorila novine ili televiziju najvišeg profesionalnog ugleda i poverenja. To bi bio dug i naporan posao, ali sigurno bi na kraju doneo i tiraž i gledanost.

Mislim, međutim, da smo mi u fazi kad se uglavnom pokušava da se dokaže da sva ta čitanost i gledanost može i bez kvaliteta, da postoji neka druga 'čarobna formula'. A znamo kako stvari stoje sa čarobnim formulama.

Blog takmičenje - Razvojni ciljevi

Svečani početak trećeg izdanja evropskog blog takmičenja koje organizuje European Journalism Centre (Evropski novinarski centar) je sledećeg ponedeljka i utorka u Briselu. Ovogodišnja tema su razvojni ciljevi, preciznije United Nations Millenium Development Goals.

Verujem da ću po povratku iz Brisela znati više o celom projektu, kako je do sada sve funkcionisalo, i kako bi moje blogovanje na ovu temu moglo izgledati.

U svakom slučaju, sve mi deluje interesantno i uzbudljivo, i zahvalna sam na prilici da budem deo toga.

Ako se bavite nekom od aktivnosti vezanih za razvojne ciljeve UN, javite mi se, tako da možemo razmeniti informacije koje bi mogle biti tema nekih budućih blog postova.

Šta sa zlim blogerom?

Knjiga One Fifth Avenue ne bi imala razloga da se pojavi na blogu o (novim i starim) medijima, da nije jednog zlog blogera, koji bar jednoj od ličnosti u romanu pravi problem.

Dakle, jedna od žena, urednica online izdanja jednih njujorških novina, žali se drugoj, staroj trač kolumnistkinji, da joj zli bloger, pišući o njoj i njenom mužu (na nekom blog trač portalu tipa Gawker), zagorčava život.

Osamdesetogodišnja trač kolumnistkinja ima rešenje. Jer, mediji se menjaju, ali igre moći ostaju. Ona savetuje:

"Hire him", Enid repeated. "He must be a hard worker if he puts so much effort into writing about One Fifth. He's at least halfway intelligent - I'm assuming he knows how to form a sentence, otherwise you wouldn't be so angry. Pay him a decent salary and work him hard. That way he won't have enough time to write anything on the side. But don't pay him so much that he can save up money to quit. Give him insurance and benefits. Turn him into a corporate drone, and you'll never have to worry about him again."

Kod nas bi ovaj recept bio teško primenljiv, pošto je decent salary u novinama je retka pojava.

O profilu trač/Gawker blogera pisala sam pre dve godine. Ukratko: Oni spadaju u creative underclass, pa ni sav rage ne čudi.

Prva i druga faza tranzicije

Odlazeći predstavnik OEBS (OSCE) za slobodu medija, Miklos Haraszti - bivši mađarski disident, pisac i novinar, dao je intervju za sajt ove organizacije, gde govori o svom radu tokom prethodnih šest godina, položaju novinara u tzv. post-Sovjetskom bloku, najvećim izazovima i uspesima.

Između ostalog govori i o tome kako vidi medijsku situaciju u ovom regionu:

Over the last 10 years there has been a deterioration. But I think that is because we had a wonderful 10 years before that, when the post-Soviet states embraced the universal right to free expression and produced a very vibrant civil society, and to some extent there has been a 'counter-reformation' against that. But the fact that civil society has climbed high enough to require governments to fight such a battle is encouraging.

Kakve smo sreće, naša - ne samo medijska - tranzicija, počela je baš u tom mračnijem periodu.

Evo jednog ranijeg posta baš na ovu temu.

Žene u medijima su zapostavljene

Samo 24 procenta svih intervjuisanih u medijima su žene.

O ovom i drugim nalazima velikog globalnog istraživanja na temu "Ko čini vesti?" možete naći u preliminarnom izveštaju.

I još: Neki raniji tekstovi na ovu temu na Media Mix blogu.

Vreme, 1000. broj

Nakon što je na zanimljiv način obeležilo 18 godina postojanja (punoletsvo), i za svoj 1000. broj Vreme je pripremilo nešto zanimljivo - specijalni dodatak o prvoj hiljadi. U njemu su tekstovi o tome kako je postavljana koncepcija lista i kako se realnost ratova umešala u nju, priče o kolporterima (by Miljenko Jergović), prelomnim momentima, ključnim ličnostima, vlasničkim odnosima...Vreme uživanja, 14 godina nakon odlaska iz redakcije piše Petar Luković.

Meni su najzanimljivije ove crtice, koncipirane kao post-it-notes, u kojima novinarke i novinari pišu o nekim njima bitnim stvarima iz istorije Vremena i njih u njemu.

Videocracy: Basta Apparire

Na ovogodišnjem Festu prikazan je dokumentarni film Videocracy: Basta Apparire /Videokratija: Dovoljno je pojaviti se/(evo i trailer).

Film, napravljen u koprodukciji više zemalja, bavi se onime što stoji iza Showbizz alla Italiana: Pre svega ekonomska, medijska i politička moć Silvija Berluskonija, ali i ambicije mnogih Italijana - onih koji su već uspeli da steknu slavu i onih koji ka njoj tek teže, te publike koja sve to rado gleda.

Kao što su neki gledaoci u komentarima na IMDB sajtu primetili, u filmu nije objašnjeno zašto televizija ima toliki uticaj u Italiji i kako je Berluskoni koristeći 'videokratiju' obezbedio sebi toliku moć. Ipak, neki aspekti celog italijanskog medijsko-političkog fenomena postaju jasniji. Za zemlju - kao Srbija - čiji mediji dobijaju sve izraženiju zabavnu komponentu - i ukupno, i u informativnom programu, italijanski slučaj nikako nije nešto strano. Uostalom, Italijanizacija/Berluskonizacija medija u centralnoj i istočnoj Evropi je fenomen koji je već našao mesto u akademskoj literaturi.