Oh, Bill..

/Druga fotografija iz: NYT, 29. januar 2012/

To da seriju (uvek zanimljivu i lucidnu!) fotografija njujorške ulične mode koja se svake nedelje pojavljuje u Njujork Tajmsu fotografiše čovek od 82 godine za mene je veliko otkriće. Iako ovu foto-tekstualnu kolumnu u okviru omiljene rubrike-omiljenih novina pratim redovno.

A taj čovek je Bill Cunningham.
I to sam saznala o dokumentarcu snimljenom o njemu.

Film je od onih koje nikako ne bi trebalo propustiti.
Jer je osoba o kojoj govori nešto posebno.
I jer vas podseti da još malo razmislite o temama kao što su: Godine, strast, znanje. Posvećenost i vrhunski profesionalizam. I još: Sloboda, osmeh, vitalnost. I takav predivan osećaj za ono što je vizuelno upečatljivo i novo. I ponovo, takva jedna topla i draga duša.
Na ovim sibirskim temparaturama ima nekoliko stvari koje su heartwarming. Ovo je jedna od njih, definitivno.

Bonus: Tekst o filmu na blogu Dressful, i tekst o Billu u The New Yorker.

NYT: No More Casual Clicking...Barem ne besplatno

Foto: Uživam u jednom od septembarskih vikend izdanja štampanog NYT

U konkurenciji sa raznim drugim oblicima internet izdavaštva, tradicionalni mediji su otvorili svoje elektronske arhive za besplatan pristup, te je sada moguće veoma lako pratiti pisanje o različitim temama i ličnostima u dugom vremenskom periodu.

Ovo je odlomak iz mog prvog posta na ovom blogu, iz 14. decembra 2007. Odnosno iz perioda onlajn-medijskog optimizma, prisutnog i u ovom tekstu koji sam u to vreme napisala za sarajevski Netnovinar magazin.

Tri i nešto godine kasnije, Njujork Tajms je ozvaničio da je taj optimizam bio preteran. Te su rešili da vrate sistem plaćanja za čitanje tekstova u njihovom Internet izdanju (osim dvadeset besplatnih tekstova mesečno - moraćemo pažljivo da biramo):

For years, newspaper companies have been offering Web access free in hope that the online advertising market will cover their costs. But while online advertising has grown, it has not increased quickly enough to make up for the decline in traditional print advertising.

Ipak, ovaj korak je vrlo rizičan:

“The nature of how we access news online, in an episodic way throughout the day, tells me people just aren’t going to pay,” said John Paton, chief executive of the Journal Register Company, which publishes papers in the Midwest, upstate New York and Connecticut. “And of course there’s the 15-year history of people not paying. We’ve trained them not to.”

Šta će se desiti, videćemo.

Što se mene tiče, uvođenje plaćanja na moj najomiljeniji medijski sajt je jako veliki problem, ali...tako je kako je. Bare za sada.

Arianna Huffington na Twitteru slavodobitno kaže: "from now on, at @HuffingtonPost, the first 20 articles you view are free. of course, so are all the ones after that." Na šta joj se lako može odgovoriti da to i nije neki problem kad blogere ne plaća, a dobar deo sadržaja preuzima iz drugih publikacija.

Dodatak: Pristup NYT tekstovima će biti besplatan kad se stiže preko linkova na blogovima i drugde, a navodno i preko ovog Twitter naloga.

Film o Njujork Tajmsu

Nakon Septembarskog izdanja (The September Issue), koji se bavi američkim časopisom Vogue, stiže Prva strana (Page One), sa podnaslovom: A Year Inside the New York Times. Film je prikazan u nedelju na aktuelnom Sundance festivalu.

Kako piše the Daily Beast, film je "ultimately a love letter to the Times, and to the kind of old-school journalism where facts are diligently checked, sources are given a chance to respond, and a level-headed sense of reason prevails over flashy, traffic-driving headlines."

Ovaj tekst navodi da se film bavi životom novine u godini obeleženoj finasijskim problemima i otkazima, i da prikazuje sukob tradicionalnih i novih medija, ali da je, povrh svega, NY prikazan kao 'adaptibilna životinja spremna da ide napred i prihvati nepoznato.'

Prve kritike su uglavnom jako dobre. Guardian je kritičniji, no tema je svakako zanimljiva, tajming odličan, te bi ga bilo lepo pogledati prvom zgodnom prilikom.

Kraljice naslovnih strana: Džeki Kenedi

Dolaze praznici, pravio vreme za revijalni ton i teme.

Još dosta naslovnih strana sa The Jackie možete naći i ovde.

Poslednjih nedelja mediji su je dosta pominjali: Pojavile su se istovremeno čak dve knjige koje se bave njenim radom u izdavaštvu, u periodu nakon slavnih muževa. Preporučujum ovaj tekst iz Njujork tajmsa. I ovaj odlomak u The Vanity Fair iz jedne od njih.

/Holiday special: The queens of cover pages/

Nedelja u Njujorku u slikama, 2. deo

1. deo je ovde.

TEDx Change New York, u organizaciji Gates fondacije.

Najbolji provod u nedelju popodne je u Apple store.
U duhu poznate reklame: Nedeljnji Njujork Tajms - pet dolara; čitanje omiljene rubrike omiljenih novina u parkiću - neprocenljivo.

Sagorevanje mladog novinara

Ili novinarke, naravno.

Ovaj post ne govori o sagorevanju od vrućine, mada bi se i na tu temu moglo reći mnogo šta.

Njujork Tajms u svom tekstu od 18. jula piše o stanju u medijima:

"the state of the media business these days: frantic and fatigued. Young journalists who once dreamed of trotting the globe in pursuit of a story are instead shackled to their computers, where they try to eke out a fresh thought or be first to report even the smallest nugget of news — anything that will impress Google algorithms and draw readers their way.

Tracking how many people view articles, and then rewarding — or shaming — writers based on those results has become increasingly common in old and new media newsrooms."

Neki mediji, kao na primer Gawker, plaćaju svoje novinare delom i na osnovu toga koji su tekstovi najčitaniji. Ekran, kao na slici (iz pomenutog teksta u NYT) na svaki sat pokazuje najčitanije tekstove dana, zajedno sa prezimenom autora.

Ovakav način rada i stalne borbe za čitaoce i klikove dovodi do vrlo brze fizičke i mentalne iscrpljenosti i čestih promena u redakcijama.

Ponekad, čelni ljudi u redakcijama ipak shvate da su stvari postale prebrze i prekomplikovane za mnoge zaposlene. Evo primera:

Still, Politico management seems to be trying to soften some of its rough edges. Employees recently received an e-mail message informing them that they had been entered in a drawing to win an iPad. The catch: they would all be required to wear a name tag for a day in the spirit of fostering friendly workplace conversation.

Pitam se kakva su iskustva na ovu temu u našim redkcijama?

Koji ćete tekst poslati?

Tekst o tome koji tekstovi iz novina najčešće postaju viralni (tj. koji se najčeće šalju prijateljima ili linkuju na društvenim mrežama) i sam je postao viralni. Videla sam ga već na dosta mesta, pa hajde da se i sama priključim trendu.

Dakle, istraživači Univerziteta Pensilvanija uradili su studiju o tome koje su tekstove Njujork Tajmsa čitaoci najčešće slali i postovali.

Rezultati su pokazali da tekstovi koji imaju najveće izglede da ih čitaoci šalju imaju ove odlike:

- duži tekstovi

- kvalitetni

- oni koji izazivaju divljenje

- tekstovi sa emocionalnim nabojem

Šta koja od ovih odrednica konkretnije znači, pogledajte u tekstu - akademskom ili novinarskom.

Što se mene tiče, u mailovima najradije šaljem recepte za hranu i koktele. A vi?

Photo credit

NYT: Times Square's Pedestrian Makeover

Video prilog Njujork Tajmsa (the New York Times) o zatvaranju Times Squarea na šest meseci za saobraćaj.

NYT: Primer hibridnog novinarstva

U opširnom tekstu  New York Magazine piše o tome kako  New York Times nastoji da šarolikom i sistematičnom  upotrebom različitih vrsta sadržaja upotpuni svoj web sajt, privuče još veći broj posetilaca (već  ima mesečno 20 miliona unique visitors), razvije direktniji odnos sa publikom i sve zajedno prevaziđe veliku krizu koja je zahvatila štampu širom sveta, uključujući i ovaj list. 

Tekst nudi mnoštvo primera o onome što je već urađeno, uključujući raznolike upotrebe i prezentacija  baza podataka, grafičkih rešenja, audio i video sadržaja i društvenih mreža. 

Praznici i vesti

Njujork Tajms u današnjem, prazničnom (online) izdanju piše o odnosu novinarskog izveštavanja i vesti. Teorija je da se za praznike ništa posebno ne dešava i da mediji tada plasiraju takozvane 'sporovozne' teme, kako se to kaže u domaćim novinskim krugovima. No, nije uvek tako:

There is a theory of journalism that holds that Christmas Day is relatively news-free, a day spent peacefully at home opening presents, entertaining Grandma, watching “Klute” on DVD or simply mulling over what to order — the shrimp or the chicken lo mein — at the Empire Grand later that night. Like many theories, it happens to be wrong. The fact is that, historically speaking and despite its reputation, Christmas in New York and its environs has been fairly — even disproportionately — busy, news-wise, over the years.

Onima koji danas slave, Srećan Božić, a svima, što više dobrih vesti. 

The Media is Dying

The Media is Dying je naziv twitter naloga koji se bavi time ko je sve u američkim medijima dobio otkaz.
Kako izveštava Njujork Tajms, blog postovi postali su previše spor medij za prenošenje informacija o otkazima čiji je broj nezabeležen u medijskoj istoriji.
Kao što pomenuh, situacija je dramatična.

Kriza ispričana na tako mnogo načina

Čuvena Tolstojeva rečenica o srećnim versus nesrećnim porodicama još jednom dobija potvrdu kada se govori o aktuelnoj krizi u svetu i u medijima:

- Od toga kako i da li stvaraoci u starim medijima i industriji zabave mogu da se prilagode tehnološkim promenama (treba li, npr. da smisle sadržaje pogodne da se objavljuju na Twitteru),

- do toga kako svetska finansijska kriza ne samo ugrožava poslove u medijima, već i proliferacija načina komunikacije ubrzava i pojačava paranoju od krize,

- dok u isto vreme Gwyneth Paltrow pokreće svoj online magazin koji je, kako primećuje kolumnistkinja the Daily Beast, pokrenut u najnezgodnije vreme i neretko predlaže stvari neprimerene ekonomskoj krizi.

- Na kraju, tu su i današnje vesti da bi se listovi kao što su Los Angeles Times, Chicago Tribune, pa i New York Times, mogli ubrzo naći pred bankrotom.

Ukratko, što više ovakvih stvari pročitate, to više ideja o Božiću u aprilu deluje kao optimistična opcija.

“Blog to reflect, Tweet to connect”

Slično kao pokreti spore hrane, ili sporih gradova, pojavio se i pokret sporog blogovanja.

U subotnjoj rubrici "Fashion & Style" Njujork Tajms piše o ovom fenomenu/pokretu, koji je za neke opredeljenje, a za druge praktična posledica umora ili prezasićenosti blogovanjem. Razmatra se i delom promenjena uloga blogova u vreme Facebooka i Twittera, i odnos prema blog sajtovima koji se zasnivaju na objavljivanju velikog broja informacija kao što su Gawker, Huffington Post, Daily Beast i slični.

Lažni Njujork Tajms

"Rat u Iraku je završen" udarna je vest 4. jula 2009. godine, objavljena u lažnom Njujork Tajmsu koji je deljen juče u Njujorku (više od milion besplatnih primeraka), i na web sajtu ovog fake izdanja. [Sajt veoma liči na originalni, šteta jedino što nema jedne od mojih omiljenih rubrika, osim one o medijima - Fashion & Style].

Gawker prenosi kako je akcija organizovana, a mediji širom sveta izveštavaju o ovoj akciji The Yes Men aktivističke grupe.

Blogowski takođe piše o ovome, tu je i video.

Američki izbori i (novi) mediji

Današnji američki izbori su za ceo svet jedni od najzanimljivijih godinama unazad. Mogli bi vrlo lako postati istorijskim, tj. ako pobedi Barak Obama.

Ne znam da li se sećate prethodnih izbora u SAD, onih iz 2004. godine. Uglavnom, tada je jedan od najvećih noviteta i kurioziteta bila upotreba blogova u izveštavanju o kampanji, iz uglova koji nisu bili prisutni u tradicionalnim medijima.

Sada, četiri godine kasnije, pojavili su se novi izvori informacija u onlajn svetu, a tradicionalni mediji su našli nove načine da na što raznovrsnije načine prate uzbudljivu kampanju i izbornu noć.

U jučerašnjem tekstu Campaigns in a Web 2.0 World Njujork Tajms piše o raznovrsnim medijskim novitetima ove izborne kampanje:

Old media, apparently, can learn new media tricks. Not since 1960, when John F. Kennedy won in part because of the increasingly popular medium of television, has changing technology had such an impact on the political campaigns and the organizations covering them.
For many viewers, the 2008 election has become a kind of hybrid in which the dividing line between online and off, broadcast and cable, pop culture and civic culture, has been all but obliterated.
Many of the media outlets influencing the 2008 election simply were not around in 2004. YouTube did not exist, and Facebook barely reached beyond the Ivy League. There was no Huffington Post to encourage citizen reporters...

I još:

“Old media outlets — the networks, the newspapers — learned a lot of lessons from the last cycle and didn’t allow others to own the online space this time,” said Rick Klein, the senior political reporter for ABC News.

Evo jedne ilustracije toga: CNN je pozvao Juliu Allison, dating kolumnistkinju, koju sam ranije pominjala u potpuno drugačijem kontekstu, da zajedno sa dve drugarice iz NonSociety, iz njihovog (CNN) štaba bloguje o izbornoj noći. (Videćemo kako će to izgledati, i koje aspekte će odlučiti da pokriju, ali zna se da će se obući u plavo, belo i crveno. )

UPDATE: Nakon što su druge opcije isključene, odlučeno je da se bloguje o sebi i provodu u CNNu.

***

Kod nas, u Medija Centru organizuje se 'Američka izborna noć', na INFO kanalu B92 u jedan iza ponoći takođe počinje specijalan program posvećen ovoj temi, a na TV FOX u 23.35.

Videćemo sutra da li će, zajedno sa novim medijima i novim taktikama tradicionalnih medija, Amerika, a posredno i veći deo sveta, dobiti bitno novog i drugačijeg predsednika.

NYT: Obama za Predsednika

Njuork Tajms po tradiciji, pred svake izbore, iznosi svoj stav kog kandidata bi želeo za predsednika i zbog čega. Sada su napravili i interaktivni prikaz svih kandidata koje su podržavali i argumente za to, od 1860. pa do danas.

Na ovogodišnjim izborima NYT podržava Baraka Obamu.

U Americi je ovakva praksa mnogo rasprostranjenija nego drugde. Detroit News su u isto vreme podršku dale republikanskom kandidatu.

Sve to, naravno, ne znači da se kampanja u celini ne prati izbalansirano. Naime, novine kao što je Njujork Tajms strogo razdvajaju funkcije novinara izveštača od komentatora. Ipak, ovakav pristup nije bez kontroverzi. U jednom tekstu iz 2000. ovaj list objašnjava zbog čega se opredelio za otvoreno davanje podrške kandidatima pred izbore:

...editors are likely to see an endorsement as a statement of the paper's identity and a sign of its willingness to be part of the community, relying on readers to understand that editorial writers have nothing to do with the newsroom, and vice versa. Howell Raines, editor of the editorial page at The New York Times, said: ''A candidate endorsement is not an attempt to dictate to the reader what he ought to do. It's more a reflection of our feeling that we have an obligation to be part of the civic dialogue. We have a specific obligation to our readers to let them know what our collective wisdom is.''

Ženski sajtovi su hit

Piše Njujork Tajms:
Sites aimed primarily at women, from “mommy blogs” to makeup and fashion sites, grew 35 percent last year — faster than every other category on the Web except politics, according to comScore, an Internet traffic measurement company. (...) Although men are heavy users of the Web, they tend not to visit sites explicitly aimed at them. AOL’s Living channel for women had 16.1 million unique visitors in June, while its Asylum site, a top men’s destination online, had only 3.3 million. ComScore does not even track men’s sites as a category.

A postoji i jedan domaći, u najavi. Neobičan.

Freakonomics, New York Times, Playboy, Blog: Svi zajedno

Nije li to super?
Prvo je postojala knjiga Freakonomics.
Onda su autori napravili blog, koji je, naravno, postao popularan.
Onda se taj blog preselio na sajt New York Times.
Pa je postao još popularniji.
Svaki dan imaju po 2-3 posta.
Letos su pozvali čitaoce da postave pitanja Chris Napolitanu, koji je editorial director u Playboyu o izazovima koje ovaj časopis ima u savremenom svetu (i razne druge ličnosti su na sličan način bile gosti ovog bloga). Pitanja je bilo mnogo, odgovori opširni, i tekst mi je tek sad stigao na red za čitanje.
Izdvajam ovaj deo o tom kako se Playboy snalazi u doba ovoliko prisutnog internet publishinga:

"So what to do? We know our brand is stronger than ever; we’re reaching more consumers than ever through our various media platforms. We’re aware of the changes in how and where media is consumed today, and we’re well-poised to take advantage of that. Last year we combined the publishing and online groups, and we’ve increased the overall audience for Playboy. Our goal is to continue effectively aggregating that audience for our advertising partners. Our free site has a large portion of material from the magazine, and we’re discussing ways of extending even more content online."

Srpsko izdanje Playboya se, zajedno sa određenim brojem drugih zemalja, protiv agresije interneta bori tako što web sajt nema.

Njujork Tajms i Gardian o Valjevu

Evo, za početak, teksta koji sam objavila u decembarskom broju Revije Kolubara iz Valjeva, koja upravo od decembra ima i novo izdanje web sajta:

Valjevo u Njujork Tajmsu i Gardianu
Od svojevoljno otišlih sa ratišta, do velemajstorskog turnira u Valjevu

Izbeglice. Bombardovanje. Odlazak sa ratišta. Protesti. Pogibija na ulici. Šah. I jedna romantično-umetnička životna priča. To su teme u vezi kojih je Valjevo pominjano u stranoj štampi (Njujork Tajms i Gardian) od 1991. do danas, koliko internet arhive ovih novina pokrivaju. U konkurenciji sa raznim drugim oblicima internet izdavaštva, tradicionalni mediji su otvorili svoje elektronske arhive za besplatan pristup, te je sada moguće veoma lako pratiti pisanje o različitim temama i ličnostima u dugom vremenskom periodu.Najraniji dostupan tekst iz Njujork Tajmsa je od od 29. septembra 1991. godine, a govori o rezervistima koji svojevoljno napuštaju tada aktuelno ratište u Hrvatskoj. Među njima su pomenuti i Valjevci.U dva teksta, 25. i 26. septembra 1993. godine, govori se o nesreći koja se dogodila na ulicama Njujorka, a u kome je poginula dvadesetpetogodišnja studentkinja iz Valjeva Valentina Popović, koju je udario vozač ukradenog džipa na Menhetnu. Valentina je studirala tehničke nauke na City University u Njujorku. U dva pomenuta teksta opštirno se govori o tragičnom događaju i njoj samoj, te prenose izjave njenih prijatelja i kolega.Sve do 1999. godine i bombardovanja Srbije nije objavljen ni jedan tekst gde se pominje Valjevo, ili ga barem nema sačuvanog u ovoj arhivi. U tom periodu pojavilo se nekoliko tekstova u kojima se pominje i Valjevo i ciljevi koje je u njemu pogodio NATO. Zatim je, nešto nakon završetka bombardovanja (28. juna 1999) objavljena novinska priča o sudbini izbeglica koje su došle u Srbiju. Jedan od njih je Radovan Grtić koji je sa 19 godina otišao iz Dvora na Uni u Hrvatskoj i došao u Valjevo. Tu mu je bilo lepo, ali su vlasti napravile akciju slanja izbeglica na Kosovo, kako bi povećale broj Srba tamo. Nakon početka bombardovanja, Radovan je pobegao ovaj put sa Kosova i otišao u Kragujevac i sa osam drugih izbeglica živeo u podrumu jedne škole u tom gradu. U julu 1999. godine Njujork Tajms piše o različitim antirežimskim protestima u Srbiji, između ostalog i o onom koji je u Valjevu predvodio Bogoljub Arsenijević Maki, koji je pomenut i u tekstu iz novembra iste godine zbog presude na tri godine koju je dobio jer je koristio silu protiv policije tokom protesta.Drugog avgusta 2000. objavljen je opštiran tekst o operskoj pevačici Marijani Mijanović iz Valjeva i njenom kolegi i tada momku, a sada mužu, Krešimiru Špiceru, iz Slavonskog Broda u Hrvatskoj. U tekstu se, osim pohvala njihovom umeću i talentu, velika pažnja posvećuje i njihovoj ljubavnoj priči koji novinar poredi sa Romeom i Julijom. U septembru i oktobru 2000. bili su aktuelni konačni protesti protiv Slobodana Miloševića i smena vlasti. U tom kontekstu pomenuto je i Valjevo. Petnaestog oktobra, rekapitulirajući ono što se dešavalu u prethodnom periodu, Njujork Tajms između ostalog piše i to da je četiri dana pred 5. oktobar u Valjevo stigla naredba da se uhapse četiri opoziciona lidera, ali je policijski komandant, čije se ime ne pominje već samo opisuje kao dugogodišnji simpatizer opozicije, sa svojim osobljem ovu odluku stavio na glasanje i na kraju je bila odbijena. U periodu od tih dana pa sve do juna 2007. nije se pojavio ni jedan tekst. U tekstu od 24. juna piše se o šahisti Anatoliju Karpovu, te se pominje i njegovo učešće na turniru u Valjevu.U britanskom Gardianu može se naći nekoliko tekstova u kojima se pominje Valjevo, a povodi su isti kao i u slučaju Njujork Tajmsa: nekoliko pominjanja grada u slučaju bombardovanja, protesti iz 1999. i 2000, i šah turnir ove godine. Jedini tekst gde je dobio nešto više prostora tiče se upravo protesta iz 1999, objavljen 22. avgusta. Tema teksta je frustracija građana i teškoća da se ona nekako kanališe kroz političke proteste, a u njemu se govori i o skupu stotinak ljudi na izložbi karikatura koje satirično prikazuju Miloševića i familiju. Navodi se da su demonstranti – posetioci izložbe, bili ljuti zbog stagnacije ekonomije i izolacije od ostatka Evrope, ali da su u isto vreme svesni da su prepušteni samima sebi. List citira računovođu Predraga Savića koji kaže: „Naravno, Milošević ne valja, ali ne valja ni opozicija. Mi moramo da uradimo nešto drugo. U građanima postoji energija, ali nema mehanizma da se ona iskoristi.”