Magazin Monocle

Julski broj časopisa Monocle (na slikama, i jedini koji za sada imam) posvećen je istraživanju o kvalitetu života u gradovima širom sveta. Sistematično, informisano, odmereno, duhovito, dobro-izgledajuće su kvaliteti koje je teško ne primetiti. Osim redovnih mesečnih tematskih izdanja (a većina tema je, bar meni, odlično izabrana i intelektualno uzbudljiva), imaju i dva posebna sezonska izdanja - jedno posvećeno Alpima, drugo Mediteranu.
O britanskom časopisu sam saznala početkom godine u omiljenoj rubrici omiljenih novina - kroz portret glavnog i odgovornog urednika Monocle: Tyler Brûlé akka Mr. Zeitgeist.
Od tada i pratim njegovu nedeljnu rubriku u Financial Times. Tekstovi (nekad previše snobovski, ali barem sa pokrićem) bave se uglavnom lifestyle temama, putovanjima, aerodromima, hotelima, kulturološkim razlikama, razlozima za i protiv posedovanja kućice na ostrvu blizu Stokholma, raznim japanskim lepotama i čudima..

U jednoj od skorašnjih kolumni bavio se krizom štampe i šta uraditi protiv nje. Savet, uratko, glasi: Razlikujte se. 
Njegov pristup je ovaj: Napravite odličan, specifičan osnovni proizvod i ne gubite vreme na Internet:

As many publishers shift resources to tablet editions (I’m still waiting to see a sustainable advertising model for this format) and developing Twitter teams to push traffic to their core brand (a tremendous waste of money at the expense of real journalism and a terrific way to actually divert people from your core product), the real issue facing publishers is “differentiation”.


Drugim rečima:

Spend a bit of time at a US newsstand and it’s clear that the crisis in the magazine industry isn’t so much about plastering covers with hash-tags, the problem is that everything feels and looks alarmingly the same – the cover stock is identical across a variety of magazines, the varnishes too.
Open up any US consumer magazines and you’re likely to find the paper is similar, the style of photography (lighting, composition, crop) is the same and the layout is dull and unchallenging.

Umesto toga, kaže Mr. Brûlé, štampa, prvenstveno časopisi, trebalo bi da se posveti svojim najvernijim čitaocima: Onima koji traže nešto novo i dobro za čitanje.

Može li neko da ovu poruku prenese domaćim izdavačima i urednicima?

The Newsroom i letnja šema

Mediji u Srbiji i u regionu uveliko su u letnjoj šemi, što znači da se redovne emisije ne emituju ili idu njihove best-of verzije (za neke programe to zvuči dosta ironično), novi programi čekaju oktobar, a domaće i strane serije repriziraju se...po ko-zna-koji-put. Sva sreća te smo imali Olimpijske igre.

U Italiji sam zapazila sličan pristup: Programi iz 'zlatnog doba', plus opisi i dijagnoze ekonomske krize i oštre krtike na račun premijera Montija na Berluskonijevim kanalima.

Preko okeana, HBO je, međutim, od 24. juna krenuo sa emitovanjem serije The Newsroom, u kojoj se bavi životom informativne redakcije imaginarnog Atlantis Cable News channel.

Dok o advokatma, lekarima ili policajcima postoje onolike serije i filmovi, život medija retko je obrađivan. I to je jedna od vrlina ove serije. Kao i to što obrađuje skorašnje i veoma poznate svetske događaje (kriza u Grčkoj, 'Arapsko proleće', ubistvo Osame bin Ladena...), ali i američke teme (kontroverze Tea Party, atentat na poznatu političarku). I to obrađuje na dobar i zanimljiv način, uz dobre glumice i glumce.
Okosnice radnje su profesija vs. profit, kvalitet vs. senzacionalizam, a značajno mesto imaju i društvene mreže, ili dileme da li se oni koji rade u tabloidima mogu zvati novinarima na isti način kao ljudi koji stvaraju informativni program.

Naravno, ništa bez ljubavnih priča..

Medijski stručnjaci i oni kojima je posao da pišu kritike imaju niz zamerki na ovu seriju. Ipak, zaniljivo je da su komentari čitalaca tih tekstova većinom u stilu: 'Kako god, meni se sviđa'. O tome govori i IMDB rejting od 8.8.
U mom domaćem uzorku, svi koji gledaju The Newsroom je vole.
Tako da, ako ste se pitali šta bi moglo biti novo - mogao bi biti The Newsroom.

Rio, ekologija, izbori, i još po nešto

Jučerašnja vest je glasila: Novoizabrani predsednik Srbije Tomislav Nikolić, odlazeći ministar ekologije Oliver Dulić, i odlazeći ministar inostranih poslova (a novoizabrani predsedavajući Generalne skupštine UN) Vuk Jeremić, putuju u Rio, na veliki skup UN o održivom razvoju, Rio +20.

Aktivan pristup domaćih visoih zvaničnika vezan za globalne ekološke teme za svaku je pohvalu. U načelu.

Simptomatično je, međutim, da se tokom duge izborne kampanje, koja je završena pre samo nekoliko nedelja, pitanjima ekologije i održivog razvoj skoro uopšte nisu bavili.

Ilustracija: Jedan od belih listića

Upravo o toj temi pisala sam za online magazin o ekologiji koji okuplja 35 novinarki i novinara iz celog sveta:  Think Brigade. Naslov teksta je: Serbian Election Campaign fails to address environmental concerns.
Evo zaključka teksta:

With environmental and other vital issues being placed on the back burner of the political agenda in Serbia, and with a sporadic public awareness focused on local problems, the  improvement would be, at best – slow. One can only hope for the advancement of Serbia’s integration into the European Union, which would in turn push for more rapid and encompassing reforms within this sphere – as it did with a number of other countries that joined Serbia during the previous decade. One can only hope that the vitality of the EU remains in place at this point.

Za Think Brigade sam pisala i tekst koji nema veze sa izborima: Ecovillages: Muddy Roads and Clear Visions. U ovom tekstu koji smo zajedno pisale Andrea Aržaba i ja bavimo se jednim eko selom u Meksiku i jednim u Srbiji (Porodica bistrih potoka).
Evo ilustracije i ovog teksta:

Leaving the opening of the exhibition devoted to 35th anniversary of the Family of Clear Springs (Porodica bistrih potoka), eco and artistic community in Serbia, I felt different than on the arrival. Half an hour of daring photos, simple wooden and vegatable sculptures, music, wise and sincere words and, most importantly, of people that gathered in Belgrade cultural institution Dom omladine, brought the sense of freshness, inspiration, liberty; feeling that experimenting and doing things differently could be rewarding in many ways. Challenging as well. Boyish look and charisma of Bozidar Mandic, founder and principal of the Family, now in his 60s, tells that 35 years of connecting nature and arts kept his body and spirit young, and his ideas, it seems, fresher and more relevant than ever.

Ako vas interesuju globalne priče, ispričane (uglavnom) lokalno, o našem okruženju - a trebalo bi - pratite sajt Think Bigade ili njenu Facebook stranicu.

Manjine i društvene mreže

Manjine (etničke, jezičke, seksualne, migranti) i njihova upotreba društvenih mreža bila je tema konferencije na kojoj sam učestvovala početkom meseca.

Za online magazin Evropskog novinarskog centra (European Journalism Centre) napisala sam tekst o ovoj konferenciji: Minority voices on social media networks.

Različite vrste manjina i konteksti u kojima žive, i njihovo korišćenje društvenih mreža u Poljskoj, Rusiji, Mađarskoj, Rumuniji, Srbiji za raznolike svrhe su ono čime sam se u tekstu bavila.

Za ilustraciju, evo zaključka: "the goals minorities seek to achieve via social media seem to vary greatly and can sometimes lead to unwanted results. State authorities and civil society can therefore play a crucial role in creating and maintaining an environment protective of minorities. Thousands of Facebook “likes” are not sufficient for that task."

Ostatak teksta je ovde.

/social networks, civil society, Europe, minorities/

IT Media

Ovog puta samo kratka vizuelna beleška: Odmor u Italiji iskoristila sam (i za) jednostavno uživanje u italijanskoj štampi i jeziku.

Basta cosi.

Poređenje medijskih sistema

Ako bi trebalo da preporučim jednu knjigu iz oblasti medija, koja na sveobuhvatan, jasan i pametan način daje globalan uvid u medijske sisteme širom sveta, bila bi to ova: Comparing Media Systems - Three Models of Media and Politics (Daniel C. Hallin i Paolo Mancini).

Autori su medijske sisteme zapadnog dela sveta podelili u tri grupe:

- Mediteranski (Italija, Grčka, Portugalija, Španija i Francuska)

- Severno/Centralnoevropski (Norveška, Finska, Danska, Švedska, Holandija, Belgija, Švajcarska, Nemačka, Austrija)

- Severno atlantski (SAD, Kanada, Velika Britanija i Irska).

Svaki od njih je, kako autori vrlo precizno pokazuju, usko povezan sa društvenim i političkim sistemima dominantnim u tim zemljama. I to ne samo danas, već kroz istoriju poslednjih nekoliko vekova.

Iako u javnom diskursu (akademskom, donatorskom i dr.) postoji tendencija da se naglašava i potencira razvoj medija u skladu sa liberalnim, severno atlantskim modelom, oni ukazuju i na to da (iako taj sistem ima dosta kvaliteta), zapravo svaki sistem odražava razvoj medija specifičan za sredinu u kojoj je nastao. Zato i ne podržavaju vrednosnu hijerarhiju medijskih sistema, bar ne onu koja bi se odnosila na sve odlike pojedinačnih sitema.

Za prvu informaciju o radu na ovoj komparativnoj analizi, šta su bili izazovi, a šta nedostaje, predlažem ovaj intervju sa Danielom Hallinom.

Ruski mediji ovih dana

Pročitala sam u poslednje vreme dva zanimljvia teksta vezana za ruske medije.

Prvi je o reality programima i o TV programu uopšte. Tekst su preporučile Biljana Srbljanović (u prošlom broju NIN) i Tina Brown, pa pošto ih obe jako cenim, odmah sam se bacila na čitanje. U pitanju je lična priča Petera Pomerantseva o vremenu koje je proveo radeći na adaptaciji stranih reality programa za ruske televizije, ali i u drugim TV žanrovima. Odlično štivo koje govori puno o ruskim medijima, društvu i njegovim vrednosnim premisama, tokovima novca, uticaju politike.

Evo kako je Biljana Srbljanović to opisala (u pomenutom intervjuu u NINu od 26. maja):

Nedavno je London Review of books objavio odličnu studiju stanja medija u Putinovoj Rusiji, posebno kroz sliku popularne, masovne kulture. Ruska televizija je, kao i naša, odlučila da se modernizuje tako što će bukvalno primeniti model programa koji su popularni na Zapadu. Preneli su u savremeni ruski kontekst popularne rijaliti formate ili komične serije i na osnovu popularnosti jasno se vidi u kakvom je stanju to društvo. Na primer, kada su u Rusiji pokušali da naprave njihovu verziju šou-programa „Šegrt” - to je ono kad Donald Tramp „podučava” kako se postaje uspešan biznismen u liberal-kapitalističkom svetu - rijaliti je već prve sezone propao. Jednostavno, osobine zapadnog biznismena - biti preduzimljiv, vredan, ne prezati ni od jednog posla, biti spreman da radiš više i duže od drugih, čak i one poslove koje niko neće - sve je to potpuno protivrečno osobinama uspešnog ruskog tajkuna, koji je veliki samo ako ništa ne radi, samo ako drugi za njega rade, samo ako se bez truda može domoći moći, novca i položaja. Posao se ne dobija na konkursu i osobine kao što su otvorenost i spremnost na rad nisu na visokoj ceni. Naprotiv, program „Survival Russia” je doživeo nezapamćeni uspeh, jer je to model koji se prepoznaje: uzmeš grupu ljudi, pa ih izoluješ, ponižavaš i maltretiraš, to je ono što su ruski gledaoci prepoznali kao svoje, kao predominantni model koji je još uvek na snazi u tom društvu. U tome sasvim ličimo na njih, taj model je i kod nas na snazi, ali nisam sasvim sigurna da tome treba da se radujemo.

O ruskoj medijskoj sceni dovoljno govori i to da je svoj TV show dobila i Anna Chepman, jedna od osoba deportovanih iz Amerike zbog umešanosti u špijunažu.

Drugi tekst je iz The Moscow Times, a govori o štampanim i online medijima: Deep-Pocketed Owners Closing Media Outlets.

Suština je u tome da je ruskim bogatašima relativno dugo odgovaralo da imaju svoje publikacije preko kojih bi širili svoj uticaj i interese, ili im se jednostavno dopadalo da budu na neki način povezani sa medijima (podsećam i na ruska izdanja Snob i ruski Tatler). Međutim, taj period se, izgleda, završava, pa se i štampani i mediji na Internetu gase, a novinari i urednici dobijaju masovno otkaze.

Osim političkih pritisaka, izgleda da su i ekonomski problemi sve prisutnija realnost ruskih medija.

Welcome to the club.

Putujući...

Putujući, ima se vremena uglavnom samo za listanje novina i usputno slušanje TV programa, većinom vremenske prognoze.

Ali se zato vidi i nauči još mnogo šta drugo.

Puno dobrih fotografija sa Water Reporting Trip u Portugalu za pobednike blog takmičenja o vodi u organizaciji the European Journalism Center (EJC) možete videti ovde. Ili pročitati u ovom blog postu.

I je najlepši

Govoreći o Portugalu i portuglaskim medijima, evo jedne aktuelnosti. Portugalski dnevni list I nedavno je proglašen za najbolje dizajniran štampani medij na svetu.

Na njiovoj flickr stranici, još puno slika. Enjoy.

U Japanu se menjaju načini komuniciranja

Usled svih katastrofalnih događaja u Japanu tokom prethodnih nedelja, mnogi od savremenih sredstava komunikacija postali su nedostupni. Zbog toga su građani prinuđeni da se okrenu nekim alternativnim i starijim komunikacionim kanalima.

Evo nekoliko odlomaka iz teksta Njujork Tajmsa:

In a technology-crazed nation where many people were glued to cellphones and accustomed to the Internet’s nearly instantaneous access to information, being cut off has proved disorienting and frightening. Many local governments in the hardest-hit areas, desperate to reach residents with important emergency information, have reached into the past for more tried-and-true means of communication, including radios, newspapers and even human messengers.

(...)

Throughout the country, people have turned to low-tech alternatives in their sometimes frantic search for news of loved ones in quake-affected areas. They have posted notices on bulletin boards and recorded tearful pleas on television. Even in Tokyo, normally a high-tech showplace for the nation, residents have turned to improvisation.

(...)

“In a disaster, radio has been the best way to get real-time information,” said Mr. Hashimoto, a 56-year-old magazine editor who said he had long dreamed of starting a radio station. “All you need is a hand-held receiver and batteries, or a car radio.”

(...)

Many shelters are also printing their own mini-newspapers. In his free time, Katsutoshi Maekawa, a city employee who works at the Sokei Elementary shelter, produces the Sokei Community Daily, a one-page newsletter that tells refugees here about events at the shelter and surrounding neighborhood.

TV kopije

Kad smo se pre oko mesec dana još jedanput grupno izblamirali, ovog puta u Đenovi, pregled italijanske štampe sutradan me još više pokopao. Nemili događaji sa fudbalskog stadiona dominirali su web izdanjima njihovih novina. Zato je imitacija u Le Iene bila iznenađujuće podsećanje da se situacija može gledati i kao smešna.

Nakon što sam stavila link na Facebook bilo je raznih komentara i lajkova od osoba kojima je malo laknulo, kao i meni.

Onda se javio jedan moj italijanski prijatelj, i dopisivanje je teklo ovako:

On: you liked that? In Italy, that TV show is one of the dumbest ever seeen.

October 15 at 10:44am

Ja: I don't know this show, just like that they make fun of this creature. (Although, it must be said, I enjoyed some dumb Italian TV shows before my stupid cable turned IT channels off)

On: your cable turned IT show because maybe they were horribles? We don't shine like stars for brilliant Tv broadcasting...ahahah.

Ja: Let me tell you that some of our popular shows TRY to look like Italian, but fall behind them. Then you can imagine..

Fast forward nekoliko nedelja, i vidim u nekoj najavi Pink TV programa: U igrokazu koji se zove Kursadžije ili nešto along the line vidim imitiaciju iste osobe i istog događaja na isti način. Program nisam odgledala, ne znam u kakav je kontekst imitacija stavljena, ali znam otprilike koji je doživljaj imao pomenuti italijanski prijatelj kad je gledao njihov show.

Temom kopiranja stranih TV programa bavi se i ovonedeljni časopis o poznatima Puls:

"Po principu 'copy-paste', iliti gledaj strance pa kopiraj, na domaćim TV stanicama niže se emisija za emisijom ili šou za šouom koji su identični nekima sa stranih televizija. Isti su i džinglovi, najave, a o scenografiji bolje da i ne pričamo. Da li to znači da je autorska mašta i kreatvnost presušila ili se svi vode logikom zašto menjati uspešni oprobani recept?"

Kao kopije pominju se: Priče nikad dosta (Gorica Nešović), Veče sa Markom Živićem, Veče sa Ivanom Ivanovićem, Žikina Šarenica, Vikendvizija (Lea Kiš), Amidži Šou (Ognjen Amidžić).

Ja mislim da je to što su kopije najmanji problem svih ovih emisija, no korisno je da se neko i time pozabavio. U Pulsu ako vas interesuje možete pogledati ko je koga tačno kopirao, čak i koga su kopirali oni koje kopiraju.

Za slučaj da ste se brinuli kako žive novinari u Luksembugu...

Tamara Skrozza u Vremenu od 20. maja piše reportažu iz Luksemburga, u kojoj se u jednom delu bavi i medijima i novinarima u ovoj zemlji:

"U redakciji jednog luksemburškog dnevnika dočekuje nas kolega koji kao da je izašao iz modnog magazina. Iako ni mi nismo baš "za bacanje", naspram njega izgledamo ko sirota rodbina. Baš kao što on ne liči na novinara, tako ni redakcija ne liči na redakciju. Hodnici kao bolnički, toaleti kao u najskupljim restoranima, konferencijska sala upeglana i ušminkana, nigde žive duše.

"Koliko prosečno zarađujete?"

"Zavisi, od slučaja do slučaja..."

"Ali, eto, u proseku... Običan novinar u običnoj redakciji...?"

"Kažem, zavisi... Od tri do oko šest hiljada evra."

Međutim, nije to ništa čudno ako se pogleda statistika. Više od 80 odsto Luksemburžana redovno čita jedne ili nekoliko dnevnih novina, više od 75 odsto kupuje nedeljne i mesečne magazine. To bi bilo isto kao kada bi u Srbiji pet miliona ljudi redovno čitalo dnevne, a četiri i po miliona nedeljne novine. "

U Srbiji, međutim, nešto preko dva miliona stanovnika, tj. nešto preko 40 posto čita dnevne novine.

Beleška # 2

Moj novi post: EU Press about Development, na sajtu blog takmičenja Th!nk3 bavi se rezultatima velike internacionalne studije koja je analizirala kako devet novina iz tri zemlje Evropske unije (Španije, Francuske, Velike Britanije) pišu o temama vezanim za razvoj - podrška razvoju demokratije, zaštiti životne sredine, dobrom upravljanju (good governance) i drugo.

Beleška # 1

Napravila sam novu kategoriju: iz knjiga, pošto sam primetila da u poslednje vreme imam dosta postova u kojima prenosim odlomke o starim i novim medijima i novinarstvu. Postoje bar dva razloga za to. Prvi je što mislim da je zanimljivo pogledati kako se u književnosti (različitih tipova) obrađuje tema novinara i novinarki, blogova, tabloida i slično, a niko se (koliko ja znam) do sada nije bavio time. Pa ću, eto, ja, makar to značilo i zamorno prekucavanje iz knjiga.

Drugi je prilično depresivno stanje u medijima. Na primer, magazin Newsweek, o kome sam svojevremeno pisala magistarsku tezu (“Buzz and Blues: Lifes, Myths, and Cultural Frames” - uporedna analiza društvenih rubrika nedeljnika Newsweek i Vreme) na rubu je propasti, a New York Times kaže da '...Era of the Newsweekly Fades'. To je samo jedan od slučajeva. O stanju medija kod nas, sa naglaskom na (ekonomskom) statusu novinara i kvalitetu sadržaja, nema se baš mnogo šta novo reći.

***

Za blog takmičenje o razvojnim ciljevima napisala sam novi blog post: Two Stories about Women, Technology and Equality. Koga interesuje neka pogleda. Može i da se komentariše, i ako niste deo mreže.

Dopisnik iz Afrike, sa sedištem u Londonu

Post/informacija na sajtu Think3 - Blog takmičenja o razvojnim ciljevima - o tome da Economist traži dopisnika iz Afrike sa sedištem u Londonu izazvao je zanimljive komentare. Od realističnih, do ironičnih i sarkastičnih.

Ova činjenica nameće zanimljiva pitanja. Od toga kakve sve to ima (ili nema?) veze sa medijskom i/ili finasijskom krizom, do toga kakav odnos redakcije i medijske korporacije imaju prema pojedinim regionima.

Odnosno, koliko se uspešno može pisati o celom jednom kontinentu boraveći na drugom?

Prva i druga faza tranzicije

Odlazeći predstavnik OEBS (OSCE) za slobodu medija, Miklos Haraszti - bivši mađarski disident, pisac i novinar, dao je intervju za sajt ove organizacije, gde govori o svom radu tokom prethodnih šest godina, položaju novinara u tzv. post-Sovjetskom bloku, najvećim izazovima i uspesima.

Između ostalog govori i o tome kako vidi medijsku situaciju u ovom regionu:

Over the last 10 years there has been a deterioration. But I think that is because we had a wonderful 10 years before that, when the post-Soviet states embraced the universal right to free expression and produced a very vibrant civil society, and to some extent there has been a 'counter-reformation' against that. But the fact that civil society has climbed high enough to require governments to fight such a battle is encouraging.

Kakve smo sreće, naša - ne samo medijska - tranzicija, počela je baš u tom mračnijem periodu.

Evo jednog ranijeg posta baš na ovu temu.

Žene u medijima su zapostavljene

Samo 24 procenta svih intervjuisanih u medijima su žene.

O ovom i drugim nalazima velikog globalnog istraživanja na temu "Ko čini vesti?" možete naći u preliminarnom izveštaju.

I još: Neki raniji tekstovi na ovu temu na Media Mix blogu.

Videocracy: Basta Apparire

Na ovogodišnjem Festu prikazan je dokumentarni film Videocracy: Basta Apparire /Videokratija: Dovoljno je pojaviti se/(evo i trailer).

Film, napravljen u koprodukciji više zemalja, bavi se onime što stoji iza Showbizz alla Italiana: Pre svega ekonomska, medijska i politička moć Silvija Berluskonija, ali i ambicije mnogih Italijana - onih koji su već uspeli da steknu slavu i onih koji ka njoj tek teže, te publike koja sve to rado gleda.

Kao što su neki gledaoci u komentarima na IMDB sajtu primetili, u filmu nije objašnjeno zašto televizija ima toliki uticaj u Italiji i kako je Berluskoni koristeći 'videokratiju' obezbedio sebi toliku moć. Ipak, neki aspekti celog italijanskog medijsko-političkog fenomena postaju jasniji. Za zemlju - kao Srbija - čiji mediji dobijaju sve izraženiju zabavnu komponentu - i ukupno, i u informativnom programu, italijanski slučaj nikako nije nešto strano. Uostalom, Italijanizacija/Berluskonizacija medija u centralnoj i istočnoj Evropi je fenomen koji je već našao mesto u akademskoj literaturi.

Islandska inspiracija

Kao što znamo, svaka kriza može biti ili inspirativna, ili pogubna.

Pre nešto više od godinu dana - nakon decenija blagostanja - ekonomska kriza u kombinaciji sa bankarsko-finansijskim mutnim transakcijama je na Islandu zapretila kolapsom privrede i poverenja u institucije.

Ipak, zemlja se oporavila. A kriza dovela do nekih novih inicijativa, koje bi transparentnost podigle na najveći mogući nivo. Recimo, predlog zakona o slobodi medija koji se sada razmatra.

Piše Njujork Tajms:

The proposal, the Icelandic Modern Media Initiative, combines in a single piece of legislation provisions from around the world: whistle-blower laws and rules about Internet providers from the United States; source protection laws from Belgium; freedom of information laws from Estonia and Scotland, among others; and New York State’s law to counteract “libel tourism,” the practice of suing in courts, like Britain’s, where journalists have the hardest time prevailing.

(...)

“Iceland could become an ideal environment for Internet-based international media and publishers to register their services, start-ups, data centers and human rights organizations,” reads the Web site, which explains the proposal and answers questions about it. “It could be a lever for the economy and create new work employment opportunities.”

***

O novinarima u Srbiji, njihovom broju, obrazovanju i drugome, neke podatke daje baza podataka NUNS-a , o kojoj je ovih dana pisao i list Danas. Priličnom nizak obrazovni profil svakako je direktna posledica kontinuirane nerešene krize koja se odnosi na ukupne uslove rada i plate i honorare u ovom sektoru. Vlasnici medija će teško videti izlazak iz krize ako budu radili sa prosečnim novinarima i urednicima, a tako će biti dokle god za one najbolje ne budu bili spremni da plate.

Mediji: Predviđanja za 2010.

Zanimljiva medijska persona, Rachel Sklar, napisala je za The Daily Beast svoja predviđanja za dešavanja u svetu medija u 2010. godini.

Evo nekoliko stavki koje su meni najinteresantnije:

Bylines will become brands, niche passions will go big, Web TV finally becomes must-see—and other fearless media predictions for 2010.

***

If there's one thing that 2009 showed us, it's that everything is happening everywhere, across multiple platforms, each one making waves that end up crashing against each other and commingling into one giant media sea. Wrote a story for the paper? Good, now put it on Facebook and tweet it out and make a companion YouTube video—and don't forget to Digg it! In 2010, it's not only a new year but a new decade—or, as I like to say, a New Yecade, because what else to call a time when everything is a mash-up?

***

My Byline, My Brand

The point is, those who diversified across platforms and invested in themselves in 2009 are now positioned to go on to the next thing. Is that disloyal to your employer? Of course not—smart employers will recognize the value in personal brand extension, and encourage it. It's only the weak and unconfident that are threatened by such things. 2010 has no time for you.

***

A kod nas? Hoće li se nastaviti stazama preovlađujuće prosečnosti, kao do sada, ili će biti malo više kreativnosti, truda i kvalitetnih sadržaja.

To, kao i uvek, zavisi prevashodno od nas samih.