Sagorevanje mladog novinara

Ili novinarke, naravno.

Ovaj post ne govori o sagorevanju od vrućine, mada bi se i na tu temu moglo reći mnogo šta.

Njujork Tajms u svom tekstu od 18. jula piše o stanju u medijima:

"the state of the media business these days: frantic and fatigued. Young journalists who once dreamed of trotting the globe in pursuit of a story are instead shackled to their computers, where they try to eke out a fresh thought or be first to report even the smallest nugget of news — anything that will impress Google algorithms and draw readers their way.

Tracking how many people view articles, and then rewarding — or shaming — writers based on those results has become increasingly common in old and new media newsrooms."

Neki mediji, kao na primer Gawker, plaćaju svoje novinare delom i na osnovu toga koji su tekstovi najčitaniji. Ekran, kao na slici (iz pomenutog teksta u NYT) na svaki sat pokazuje najčitanije tekstove dana, zajedno sa prezimenom autora.

Ovakav način rada i stalne borbe za čitaoce i klikove dovodi do vrlo brze fizičke i mentalne iscrpljenosti i čestih promena u redakcijama.

Ponekad, čelni ljudi u redakcijama ipak shvate da su stvari postale prebrze i prekomplikovane za mnoge zaposlene. Evo primera:

Still, Politico management seems to be trying to soften some of its rough edges. Employees recently received an e-mail message informing them that they had been entered in a drawing to win an iPad. The catch: they would all be required to wear a name tag for a day in the spirit of fostering friendly workplace conversation.

Pitam se kakva su iskustva na ovu temu u našim redkcijama?

Šta sa zlim blogerom?

Knjiga One Fifth Avenue ne bi imala razloga da se pojavi na blogu o (novim i starim) medijima, da nije jednog zlog blogera, koji bar jednoj od ličnosti u romanu pravi problem.

Dakle, jedna od žena, urednica online izdanja jednih njujorških novina, žali se drugoj, staroj trač kolumnistkinji, da joj zli bloger, pišući o njoj i njenom mužu (na nekom blog trač portalu tipa Gawker), zagorčava život.

Osamdesetogodišnja trač kolumnistkinja ima rešenje. Jer, mediji se menjaju, ali igre moći ostaju. Ona savetuje:

"Hire him", Enid repeated. "He must be a hard worker if he puts so much effort into writing about One Fifth. He's at least halfway intelligent - I'm assuming he knows how to form a sentence, otherwise you wouldn't be so angry. Pay him a decent salary and work him hard. That way he won't have enough time to write anything on the side. But don't pay him so much that he can save up money to quit. Give him insurance and benefits. Turn him into a corporate drone, and you'll never have to worry about him again."

Kod nas bi ovaj recept bio teško primenljiv, pošto je decent salary u novinama je retka pojava.

O profilu trač/Gawker blogera pisala sam pre dve godine. Ukratko: Oni spadaju u creative underclass, pa ni sav rage ne čudi.

Božić u aprilu

I pre globalne ekonomske krize, mnogi mediji su bili u problemu, ugroženi jačanjem interneta, tranzicijom i/ili nesnalaženjem sa njegovim profitabilnim korišćenjem za svoje potrebe. Sa recesijom, ta situacija se samo pogoršala.

Tako da su otpuštanja postala mnogo češća, a došlo se i do situacije da ugledni nedeljnik, kao što je Newsweek, obavesti zaposlene da će im Božićna zabava, umesto u decembru, biti organizovana u aprilu. (Hrvatska Vlada je, u cilju štednje, zabranila novogodišnje proslave u javnim preduzećima i ustanovama, i praznične poklone).

Govoreći o medijima i svetskoj ekonomskoj krizi, postoje i oni koji tvrde da su i mediji odgovorni, jer na dolazak krize nisu na vreme upozorili.

***

Kod nas je situacija nešto drugačija. Ako vodite medij u čijem upravljanju još uvek značajnu ulogu ima država, i ta država imenuje novi Upravni odbor koji zaključi da taj medij niste vodili dovoljno dobro, te raspiše konkurs za novog urednika, ta ista država može vas odmah posle smene postaviti za ambasadora u Kanadi jer...well...sutra je novi dan.

Novinarska karijera - Vodič

Iako većinom objavljuje tračeve i zlobne komentare vezane za ljude iz medija i poznate ličnosti, Gawker (koji je i stvoren kao razbibriga-blog za medijske profesionalce), ponekad objavi i nešto direktnije vezano za profesiju.

Kao, na primer, ovaj 'Vodič za novinarsku karijeru'.

Koji počinje ovako (surovo):

So, you want to be a journalist? Ha ha ha. Jeez. Your timing sucks. But hey, it's a perfectly semi-honorable profession; nobler than finance, not as noble as being a postman. So whether you're already in journalism and wondering about what direction your career should take (besides down), or a terribly misguided young go-getter looking to get into journalism, we're here to help.

U ostatku teksta opisano je šta bi se moglo očekivati od posla u nacionalnim dnevnim novinama, lokalnoj štampi, poznatim časopisima, kablovskim televizijama, online medijima, PRu.

Ne mnogo, generalni je zaključak, ali, razlike postoje, proverite direktno koje, Gawker blogeri su ionako plaćeni po broju klikova na tekst.

Weekend for Vanity

Časopis Wired piše o tome kako postati slavan na internetu, na primeru Julie Allison. (O njoj sam pisala u martu, u postu o blogerima-tračevima-Gawkeru. Gawker se tada intenzivno, kritično-podsmešljivo, bavio baš Juliom).
Julia Allison je novinarka i urednica, ali to nije ono zbog čega je postala poznata.
Objašnjava novinar Wired magazina o čemu se ovde radi:
Allison is the latest, and perhaps purest, iteration of the Warholian ideal: someone who is famous for being famous. Like graffiti writers who turned their signatures into wild-style gallery pieces, she has made the process of self-promotion into its own freaky art form. Traditionally, it takes an army of publicists, a well-connected family, or a big-budget ad campaign to make this kind of splash. But Allison has done it on her own and on the cheap, armed only with an insatiable need for attention and a healthy helping of Web savvy.
Tekst je dug, pogodan za čitanje tokom letnjeg vikenda.

A tu je i bonus: Alatka za zabavu (u okviru teksta) 'Vanity Validator - Find out how famous you are online'.

update: Vidim da i Marijana Mateus ima svoj sajt. Mislim da ove dve informacije izuzetno lepo idu zajedno u letnji petak popodne.

O, Obama

Vest o tome da je Barak Obama postao zvanični kandidat demokrata za predstojeće predsedničke izbore u Americi, Gawker je rešio da obeleži tako što je napravio The Obama Victory Gallery - Izbor američkih i nekoliko stranih naslovnih strana na kojima se izveštava o ovom značajnom događaju, upotpunjeno njihovim ironičnim komentarima. Kako se kaže, mediji su najzad pustili svoje davno pripremljene materijale o značaju prvog predsedničkog kandidata afro-američkog porekla, a ovo je njihov način da razbiju dosadu.
Naslovi.net pruža mogućnost uvida o izveštavanje medija na srpskom o izboru Baraka Obame za kandidata - Kako domaćih izdanja, tako i srpskih verzija Glasa Amerike ili BBC servisa.

Neki to vole online

Što se mene tiče, centralna medijska tema, ne samo sada, već u čitavom nizu godina, je sve vezano za ovu zonu sumraka. No kako njen opseg, uzroci i posledice prevazilaze opseg ovog malog bloga i moju energiju da se time bavim, a vezani su ne samo za medije već za suštinu pomerenog funkcionisanja ove ovde države, prepustiću se tzv. lakšim sadržajima.
***
Kad sam u februaru pisala o potencijalno isplativim temama u medijima i na blogovima, osim o tome da mi uspeh trač blogova kod nas ne deluje previše izgledan, zbog već velikog broja trač i tabloidnih štampanih medija, pisala sam da je u tom pogledu situacija slična i u Velikoj Britaniji.

[Pristupiću nepopularnoj metodi citiranja same sebe]: "U SAD tabloidi nisu tako prisutni kao recimo u Velikoj Britaniji, te je uloga ovakvih blogova u tom smislu značajnija."

U intervjuu Guardianu, objavljenom 9. marta, već toliko pominjani Nik Denton, koji je i živeo i radio i u Velikoj Britaniji i u SAD (a novinar koji ga intervjuiše mu je dugogodišnji prijatelj), objašnjava razliku između ove dve zemlje kada su u pitanju štampani i blog tabloidi:

'When it comes to what succeeds on the web it's exactly what British newspapers have been doing well for years.' It is, he says, why Gawker and its brethren would never have succeeded here. Our print media is already bitchy, sharp and stroppy. US print media is very much more restrained, mortgaged to its sense of itself as a noble calling, creating a perfect opportunity for Nick and his bloggers to sneak in and blow electronic raspberries.

***
Iz zone light medijskih vesti, evo još dve.

Jelena Žeželj, učesnica prethodnog Velikog Brata slikala se za muški magazin Maxim.

Novi časopis Sensa, koji uređuje Žana Poliakov, testirala sam preko dva ponuđena recepta: Sok sa đumbirom prevazilazi dobru volju prosečne ljubiteljke zdravog života, dok je pesto od sremuša i lešnika pun pogodak. U proseku, dakle, ok. Test for yourself.

Gossip Blogs Revisited

Da se nadovežem na svoj mini serijal o Gawker-u

U ovoj priči junaci su:

- Julia Allison, urednica časopisa o poznatima Star (dakle, trač časopisa) i kolumnistkinja njujorškog Time Out, a takođe i blogerka sa obično dvocifrenim brojem postova na dan, koji se najviše odnose na njenu garderobu i izlaske

- Gawker

- Još neki blogeri, kao na primer ovaj, koji je prema jednom od njenih postova napravio ovaj grafikon, koji je i ona posle postovala.

Dakle, Julia piše i slika se, sve to objavljuje na svom blogu, onda Gawker to shvati kao odličan materijal za sebe, i tako to traje, dok u nekom momentu njoj ne bude malo previše trač vesti o njoj, te se sa nekim posavetuje šta da radi i u čemu greši i o tome napiše na blogu, a onda Gawker to prenese i objavi sa kime se savetovala, onda se ona zapita treba li nešto da menja, ali ipak nastavi kao i do sada. Do daljnjeg.

***

Da li sve to ima neke veze sa nama?

Naravno da nema, za sada. Osim što je Gawker fotograf, kao što mi je Popkitchen nedavno

skrenula pažnju, i Beograđanin Nikola Tamindžić.

Ali je priča ilustrativna u smislu moguće interakcije i kruženja informacija u svetu blogova, trač blogova, trač časopisa i koristi koju verovatno svi akteri od toga imaju, mada se ponekad opeku.

update: Izgleda da je ipak danas odustala.

***

Naše medijske vesti su, međutim, i dalje, a poslednjih nedelja izrazito, još u sferi nekih osnovnih pitanja, tipa da li su novinari i urednici bezbedni, kakvi su izgledi za novinare da nastave sa tim poslom nakon privatizacije njihovog medija, i slično.

Gawker i njegov svet, 4. deo

Treći deo je ovde.
U prepisci sa Ričardom Morganom 19. decembra 2007, koja je u stvari predstavljala Morganov intervju za posau u Gawkeru, Nik Denton, vlasnik Gawker medijske grupe, objašnjava svoju koncepciju i nove ideje za razvoj ovog medijskog trač bloga:
"...the ideal gawker item is something triggered by a quote at a party, or an incident, or a story somewhere else...and serves to expose hypocrisy, or turn conventional wisdom on its head ....and it’s 100 words long ....200 max ....any good idea can be expressed at that length"
Morgan je dobio posao. I napustio ga posle prvog radnog dana. Nešto pre toga, troje urednika je napustilo Gawker, što je dovelo do Dentonovog preuzimanja uloge izvršnog urednika, ali i do komentara na samom Gawker blogu tipa:

“What do Gawker and Bittany Spaers have in common?” asked a commenter with the user name Nutgraf. “They have both gone nuts.”

Odnosno, postoje krugovi, uključujući i Njujork Tajms - a to je već nešto - koji pišu ili pričaju da je Gawker blog u ozbiljnoj krizi - Delom dalje strategije, a velikim delom uredničkim i direktorsko/vlasničkim ponašanjem glavnog šefa.

Mislim da je ovo ipak momenat da zaključim kako smo mi ipak dovoljno geografski i makro-konceptualno daleko, te da 'brigu' o budućnosti oovog dela ove blog imperije prepustimo drugima.
Pošto mi je cilj bio da malo približim istoriju ove nove, značajne i uticajne vrste medijske grupacije, zasnovane na blogovima, i da ponešto kažem i o prošlosti čoveka koji ju je stvorio, o stilu i konceptima blogova, i društvenom i medijskom kontekstu njihovog jačanja, evo još dva podatka o njegovoj strategiji koja pokazuju originalan način ramišljanja i verovatno tajnu uspeha. Jer, kod njega očito ima puno toga za antipatiju, a svakako i isto toliko za uvažavanje i učenje.

Bonus podatak No1: Denton je do sada blogove lansirao ne kao rezultat istraživanja o tome šta bi trebalo da pokrene, već više na osnovu doživaljaja i mišljenja poznanika šta je to što bi bilo zanimljivo za čitanje.
Bonus podatak No 2: Razgovor za posao i CV nisu ono što će vam doneti posao Dentonovog blogera. "Forget about someone's resume or how they present themselves at a party. Can they blog or not? The blog doesn't lie." (Wired).
I to je to. Sve ostalo je sreća, talenat, prava ličnost u pravo vreme na pravom mestu, i onih 50 miliona dolara koje je prethodno zaradio, još u vreme prvog dot com buma.

p.s. Ovaj post ima 403 reči, ništa od rada kod Dentona

Kraj


update: Praktičan vodič - How to Be a Gawker

Gawker i njegov svet, 3. deo

Drugi deo je ovde.

Ovakav odnos Dentona prema svojim blogerima povod je da već pominjani tekst Njujork Magazina od pre par meseci o Gawkeru bude naslovljen "Everybody Sucks" (način na koji ovi blogeri tretiraju ličnosti koje su im teme), sa podnaslovom "Gawker and the rage of the creative underclass" (opisujući njihov društveni status u Njujorku, sa referencom na creative class, temu knjige Ričarda Floride).
je većina blogova Gawker medija grupe zasnovana na tračevima, i često veoma grubim opaskama na račun javnih ličnosti, informacijama i linkovima koji se tiču njihovog privatnog života, ni oni koji pišu o Nik Dentonu, osnivaču ove blog imperije, nisu previše obzirni kada pišu u njemu. Časopis Wired u tekstu od pre četiri godine piše:
"Just spotted Gawker founder Nick Denton at his new American Gigolo-style loft on Spring Street in SoHo. Nick looks a little goofier in person than in his photos (he's got a big head - I mean, literally). He was standing by the window smoking a cigarette, trying to move his laptop in position to swipe bandwidth from a Wi-Fi spot across the street. Didn't look like a media magnate to me."
(Looks like Radio Mileva to me).
Denton je imao zanimljivu karijeru koja je, između ostalog, uključila i diplomu iz ekonomije i politike na Oksfordu, njegov boravak u Bukureštu baš pred revoluciju 1989. godine, ubrzo odlazak u Budimpeštu (Denton je Britanac sa mađarsko-jevrejskim poreklom) odakle je izveštavao za razne medije uključujući i Financial Times. Tokom dve godine u Budimpešti, piše Wired, svakog meseca je vozom išao do Beča da bi jeo suši i kupio Wired. Kada je imao 13 godina, kaže jedan njegov prijatelj, već je čitao Economist.
Rani početak obično pomaže, kao što znamo.

nastaviće se...

Gawker i njegov svet, 2. deo

Prvi deo je ovde

Osim Gawker bloga - koji spaja Njujork, medije i tračeve - i neki drugi blogovi iz ove grupe pravljeni su po sličnom modelu: Grad+njegova reprezentatvna delatnost+tračevi.

Objašnjava NY Magazin:

"Half of Denton’s sites are modeled on Gawker’s model of pairing a mannered gossip column with the industry of a given city, including Wonkette (D.C. politics), Defamer (Hollywood), Valleywag (Silicon Valley), and the new, excellent Jezebel (women’s magazines and fashion). "

(Hm, kako bi kod nas izgledao taj model?)

Nik Denton, osnivač Gawker medijske online grupe, ima 41 godinu i bivši je novinar Financial Times, uspešan, kažu. Takođe je učestvovao u prvoj fazi Internet preduzetničkog entuzijazma, koji se danas označava kao Web 1.0. Jedna od tih kompanija je navodno prodata za pedeset miliona dolara.

Uspon Gawkera poklopio se sa krizom u štampanim medijima, čiji prihodi stagniraju od kada se oglašivači sve više okreću internetu. Sve to uslovilo je promene u novinama i časopisima koji su nekad manje uspešne novinare i urednike slali u web izadanja, dok je sada internet rezervisan za zvezde najpoznatijih medijskih brendova.
Jedna od Dentonovih strategija vezanih za njegove blogere jeste da ih primeti neko iz poznatih novina ili časopisa - odnosno upravo oni o kojima pišu - i preuzeme. Pre nego što postanu suviše skupi za njega.

nastaviće se...

Gawker i njegov svet, 1. deo

Gawker znači:

A spectator who stares stupidly without intelligent awareness

Prema Urban Dictionary znači:

Somebody who watches celebrities

U svetu blogosfere, Gawker je ime medijske grupe koja stoji iza 16 američkih blogova, neki od njih izuzetno popularnih.

Gawker je nastao u decembru 2002. godine.

Osnovao ga je Nick Denton.

Ime cele ove online medijske grupe je ujedno i ime bloga - Gawker -koji se bavi tračevima iz njujorške medijske sfere i srodnih oblasti (popularni blogeri, publicisti i sl). Uz Dentona, u osnivanju ovog bloga, i kao prva urednica radila je Elizabeth Spiers, koja je kasnije napustila Gawker. O ovom kontroverznom blogu, u vreme prve urednice, NY Magazine piše:

Under Spiers’s aegis, Gawker was a fun inside look at the media fishbowl by a woman who was, indeed, “snarky” but also seemed to genuinely enjoy both journalism and journalists—Spiers was a gawker at them—and took delight in putting out a sort of industry fanzine or yearbook, for which she was rewarded with fawning newspaper articles casting her as the new Dorothy Parker. Ironically enough, Spiers craved a job at a magazine. She soon left for a position here, at New York Magazine...

nastaviće se...